دیده بان

چون عقابي بر فراز آسمان         هر خطر را مي شناسد ديده بان

در عبور از صخره هاي تند و تيز      پا نهادن  بر لب مرداب ليز

در مسيري اين چنين نا آشنا           نيست جاي نوازش يا ادا

ديده باني كه مي داند خطر        در كمين ما نشسته در سفر

هر كلامش عامل بيداري است        هر نگاهش موجب هوشياري است

در سفر هرگز نمي فهمي چرا           هر كلامش تلخ مي باشد تو را

تا كه از زندان رهايت مي كند       از غم و اندوه جدايت مي كند

عاقبت روز رهايي مي رسد           پرده هاي تيره از هم مي درد

ناگهان بيني كه راد ديده بان             همچو خورشيد عزيز و مهربان

با نگاهش پرتو افشاني كند             در غم تو ديده باراني كند

آن زمان او غرق شور و شادي است         بي گمان سرشار از آزادي است

تقديم به تنها ديده بان و ايجنت محترم ما كه هميشه سفر ما را زير نظر تيز بين خود دارد

نوشته شده توسط خانم صبا رهجوي خانم فائزه